Нажаль, у нарцыстычных бацькоў дзеці--гэта толькі сродак, сродак павышэння сваёй каштоўнасці, значнасці, спосаб ідэальнага самаўдасканалення, калі змяняешся не сам, а бясконца, бяз стомы і шкадавання выціскаеш з дзіцятка неабходныя для самапавагі вынікі. Гэта я паглядзела фрагмент амерыканскага конкурса "міс*" для дзетак да 6 год. У большасці менавіта такія мамашы. Яны нават не кажуць што ганарацца сваімі дзецьмі, але кажуць "цяпер НАМ адкрыты ўсе дзьверы", "теперь мне есть чем гордітся", "я так долго ждала этого момента, мы долго к этому шлі"...
Наогул, вельмі шмат маніпуляцый дзецьмі назіраю вакол, вельмі шмат эгаізму і тупасці бацькоў. Напрыклад сёння ў заапарку жанчына арала і трэсла хлопчыка, які перапужана румзаў. Яна яго пытала "а што ты думал, когда терялся?". Жалезная логіка мамашы ў дачыненні да дзіця -- "сам дурак".
Ёсць цяжарныя знаёмыя, маладыя мамы і таты... (я не маю на ўвеце нейкіх канкрэтных жж-мам і тат) Ёсць такія, каторыя "я сваё дзіця люблю", але ў сутнасці на яго пляваць, нехта там ім займаецца і ладна, пабіла-правучыла--выхавала, на пакушаць і апрануцца зарабілі--бацькоўскі абавязак выканалі і г.д. У дзіцячым доме ўпершыню зразумела, што ЛЮБІЦЬ І КЛАПАЦІЦЦА вельмі РОЗНЫЯ РЭЧЫ. Нельга, несправядліва завадзіць дзіця бяз таты, але ж ёсць такія "сама выхаваю і ніхто нам не нужен", якія ганарацца тым, што праігнаравалі бацьку. (Ёсць знаёмая дзяўчынка, ужо жонка, яе бацька сканаў, напярэдадні таго, як яна даведалася хто ён, і ўжо выходзіла з дому каб пайсці пазнаёміццца з ім). Дзеці нараджаюцца ў мам якія выношваюць іх са словамі "лепш бы з прабіркі". Гэтыя мамы не злыя,яны стараюцца, проста ім вельмі страшна і цяжка, а побач няма мужчыны на якога яны могуць абаперціся... Гэта ўсё жахліва. Дзеці працяглы час не належаць, але залежаць ад сваіх бацькоў, якія ў сваю чаргу па самае немагу залежаць ад сваіх жа бацькоў, ад валтузні жыццёвай, ад прафесіі, ад хачу.
Няма каго вінаваціць, сама яшчэ зялёная, але бачу што сталых і сьвядомых людзей сярод знаёмых па пальцах пералічыць. Задаюся пытаннем, ці магчыма падрыхтавацца да мацярынства і бацькоўства, да нараджэння асабліва першага дзіця? Думаю, што неабходна ўсьведамляць гэты пераход, неабходна яго перажываць, інакш маці і тата будуць лепшымі сябрамі дзіцяці, але мамай і татай ніколі не стануць. А як казала Н.Л. сябры ў дзіцяці яшчэ будуць, а вось мамы ўжо ніколі.